DE HEL VAN HET MERGELLAND

Volta Limburg Classic

NIeuws

De bizarre slotfase van de Volta Limburg Classic 2018

Behoorlijk bizar. Ja, zo zou je de slotfase van de Volta Limburg Classic 2018 best kunnen omschrijven. En eigenlijk is dat nog redelijk mild uitgedrukt. We blikken terug op deze thrillerachtige finale en doen dat aan de hand van vijf scènes.

Scène 1: Filmische taferelen op de Heiweg

De felle kleuren van hun shirts die weerkaatsen op het natte, spiegelgladde asfalt. Het opspattende water, dat verlicht wordt door de auto’s achter hen. De prachtige regenboog die, hoog boven het golvende landschap, aan de einder verschijnt. De regen die valt, terwijl in de verte de zon schijnt. Het lijkt wel een shot uit een strak geregisseerde actiefilm, maar dat is het niet. Nee, dit is een beeld uit de diepe finale van de 45ste Volta Limburg Classic. Er zijn nog zo’n tien kilometer te rijden als de zes koplopers van deze koers over de Heiweg tussen Moerslag en Mesch razen. Na urenlang buffelen door het Heuvelland en de Voerstreek weten Eddie Dunbar, Thomas Degand, Marco Tizza, Oscar Riesebeek, Jan Tratnik en Jimmy Janssens het zeker: wij gaan uitmaken wie de Volta Limburg Classic 2018 gaat winnen, het peloton rijdt op een té grote achterstand en is dus kansloos voor de zege. In volle vaart snellen ze richting de afdaling van de Mescherberg. En dan gebeurt het.

Scène 2: Tratnik stuntelt, Riesebeek duikt weiland in

Iets te enthousiast stort Tratnik zich als eerste in de afdaling. Als een volleerd kamikazepiloot vliegt hij over het asfalt, dat spekglad is geworden door de overvloedige regenval eerder vandaag. Met piepende remmen en slippende banden weet hij nipt overeind te blijven, maar achter zijn rug gaat het behoorlijk fout. Directe achtervolger Riesebeek mist een bocht en duikt met hoge snelheid een aanpalend weiland in. Het zijn haast hallucinante beelden, die in de uren nadien viraal gaan op het wereldwijde web en uiteindelijk, geloof het of niet, miljoenen keren worden bekeken.

 

Scène 3: Tratnik rijdt andermaal verkeerd in finale Volta Limburg Classic

En Tratnik zelf? Hij lijkt dusdanig te zijn geschrokken van zijn eigen gestuntel, dat hij aan het einde van de afdaling van de Mescherberg pardoes rechtdoor knalt, in plaats van rechtsaf slaat richting finishplaats Eijsden. Toeval of niet: een jaar eerder reed Tratnik ook al verkeerd in de finale van de Volta Limburg Classic. Toen echter niet ín Mesch, maar net erbuiten.

 

Scène 4: Tratnik achtervolgt, sluit aan en wint 

Tratniks oriëntatiefout blijft echter zonder gevolgen. Na een korte, maar intensieve achtervolging sluit de Sloveen, bij het ingaan van de afsluitende lokale ronde, weer aan bij de overgebleven leiders. Zo kan hij zich, op het nippertje, alsnog melden in de strijd om de zege. Die wordt uiteindelijk pas beslist in de laatste hectometers van de koers. Vlak voor het opdraaien van de finishstraat probeert Janssens, à la Joop Zoetemelk, geruisloos weg te sluipen uit de kopgroep. Tratnik ziet het gebeuren, fietst het gat onmiddellijk dicht en vloert zijn concurrenten vervolgens met een vlijmscherpe sprint op de kasseien van de Diepstraat. Tizza eindigt als tweede, Janssens wordt derde.

 

Scène 5: Een gedesillusioneerde Riesebeek rolt over de finish

Terwijl Tratnik de ene na de andere ploeggenoot juichend in de armen valt en het publiek langs de kant van de weg zich langzaam naar de terrassen in hartje Eijsden begeeft, rolt Oscar Riesebeek als één van de laatste renners over de meet. Minuten na de winnaar. De ontgoocheling druipt van zijn gezicht af. De teleurstelling is volkomen logisch. In plaats van een mogelijke podiumplaats, moet hij genoegen nemen met een roemloos plekje in het verre achterveld. Maar bovenal verdient Riesebeek een groot compliment: hij heeft de koers uitgereden en dat is een uiterst knappe prestatie. Want laten we eerlijk zijn: wat zou u doen als u met hoge snelheid een weiland in vliegt? Blijven liggen in het gras, geen vin verroeren en vooral hopen dat er snel hulp komt? Waarschijnlijk wel. Maar Riesebeek niet. Hij klauterde uit het weiland, concludeerde opgelucht dat zijn ledematen nog intact waren, pakte een nieuwe fiets en vervolgde zijn weg. Over doorzettingsvermogen gesproken.


Riesebeek houdt gelukkig weinig schade over aan zijn tuimelpartij. In de weken die volgen wordt hij achtereenvolgens zevende in het Circuit Cycliste Sarthe, 17de in de Brabantse Pijl en 21ste (én best geklasseerde Nederlander) in de Amstel Gold Race. Over veerkracht gesproken. 

 

 

Geschreven door Max van den Boorn 

 

Gepubliceerd op 12-03-2019

En na de wedstrijd?

Er warmpjes bijzitten met Volta Limburg